Dani
Vigotik, poparen errebelazio berria bihurtu da Dani. Pop garaikidearen doinu leun eta intimistenetatik igarotzen da musikagile eta interpretea. Bere proposamenarekin, Jeanette edo Jane Birkin bezalako abeslarien iragana eta Aaron Ruxen ekoizpen moderno eta bikaina uztartzen ditu. Soinu amalgama batek egiten du dirdira estreinako Veinte (2020, El Volcán Música) albumean. Me da igual singlearen ondoren, apirilean itzuli da Dani Ceras rosas abestiarekin, bere hurrengo albuma izango den eta udazkenerako aurreikusita dagoen Posdataren aurrerapen berri batekin. Bakardade sentsazioaren lasaigarria, larritasuna eta beldurra sentitzen duzunean erabili beharreko antidotoa. Horrela sentitzen zaren bakoitzean, hemen egongo da Ceras rosas.
Germán Salto
Modu batera edo bestera musikaren kontu honetan aritzen garenok akatsak egiten ditugu maiz. Horietako bat? Harrapatzen gaituzten artistak, beren abestiekin burua galarazten digutenak, guztiok partekatzen dugun ondasun bat direla sinestea. Alegia, mundu guztiak ezagutzen dituela eta guk bezala gozatzen duela. Herrialde honetako musikari gehienekin hitz egin, Salto izena esan, German Salto, eta laudorioak dira denak, parabolak, musikagile pluskuanperfektu eta atipiko bati buruzko hitz handiak. Kazetari espezializatuekin garagardo batzuk hartu, eta gauza bera gertatzen da. Abesti bilakatutako bikaintasuna da Salto, bi Lp orbangaberen ondoren, soinu-magia hutsa. Lehena, Salto, oilar baten gandorraren atzean ezkutatua. Bigarrena, Far From the Echoes, oroipen psikodelikoak dituen karpeta koloretsuz bildua. Uretan flotatzen zuten abestiak, beste ileluze eta bizardun ospetsu bat bezala. Eta, ulertezina bada ere, ez gaude zuzen. Oraindik bada zer galtzen ari den jakin gabe bere bizi den jendea… Orain hirugarren atala dator, German Salto. Hor jarraitzen dute haren doinuek, bat-batean zart egiten duen nerbio lurperatu horrek, abesti ezin hobe bat konposatzearen eta troposferaraino eramatearen Erregela Santuen ezagutza horrek; izan ere, gure gizonak primeran ezagutzen du eremu hori, pilotu profesionala baita. Eremu berrietan dabiltza abestiak, lehen zapaldutakoetatik hurbil. Gaztelaniazko letrak, delibestarren odola baitu zaienetan. Eta Burt Bacharach izeneko erreferente horrekin parekatzen duten orkestra-moldaketak. German Saltok argi dauka: “Ezin duzu haren obra ezagutu eta harengana hurbildu nahi ez izan”. Hurbilketa irmoa, lurreratze arrakastatsua. Ezerk ez du huts egiten, dena egokitzen da, pieza independenteekin: “Disko hau kantu bilduma bat da, argazki album bat bezalakoa da. Ez da ezer gertatzen album berean Cuencara egindako bidaiaren argazki bat, zure neska-lagun ohia jatetxeko mahaiaren beste aldean irribarrez dagoen argazki bat, eta kartzelatik irten zineneko beste bat jartzeagatik”. Kontzeptuala denetik ihesi, hotzikarak eragiten dituzten irudi sentimentalen eta irudi bitalen alde eginez. Perfekzionista da, gai da Nada que hacer bezalako lan ederra bat bi balsekin, bata hasieran eta bestea amaieran, lotzeko. Idazle bikaina denez, Santi Campos bezalako beste handi batek idatzitako letrak abesteko. Eta lagunak enpatia eta talentua jar dezaketen lagunak biltzen joateko, Nina eta Paco de Morgan, besteak beste. Batzuk hasiak ginen berarekin serioski haserretzen. Bost urte diskorik gabe, alajaina. Baina bat-batean, akabo haserrea… Nola ez maitatu Arder, humo y desaparecer, Cuando no tenías sed edo No? bere lehen singlea bezalako lanak eskaintzeko gai den norbait? Heldu da horiek zukutzeko garaia, azken notaraino zanpatzekoa.
Mute All DJ
Esperientzia handiko dj da, 35 urte baino gehiagoko eskarmentua du. Musika ekoizle gisa, Bruno Martelli Trio, Urban in fussion eta Gaupasa Kings musika taldeetan parte hartu du. Bere dj saioek estilo ugari dituzte: nu jazz, world music, down tempo, broken beat, elektronika eta black music.
Elena Setién
Elena Setienek berehalako zerbait egiten du etereoa dena, Unfamiliar Mindsen kantu harrigarri eta kristalinoetan. Melodia menderatzeaz eta ahots sendoa edukitzeaz gain, moldaketa atseginekin osatzen dira, eta edertasun intimoko mundu batean biltzen duten entzulea. Setien eskarmentu handiko instrumentalista anitza da, kolaboratzailea eta inprobisatzailea, eta Mary Lattimore eta Steve Gunn bezalako artistekin lan egin du, zinema eta telebistarako konposatzeaz gainera. Unfamiliar Mindsen, isolamenduari eta nahasmenari buruzko gogoeta egiten du Elenak, eta baikortasunez hartzen du segurtasun eza, sentimendu hilezinak xehetasun distiratsuz harrapatzen dituzten hamar mirari fantasmagorikotan. Xabier Erkizia ekoizlearekin elkarlanean (Forbidden Colors 2020ko urria) bere euskarazko albuma, Mirande, osatu ondoren, Unfamiliar Minds konposatzen hasi zen Elena lehen konfinamenduan, lehenik pandemiaren aurretik konposatutako abestien inguruan lan eginez. Egunak eta hilabeteak igaro ahala, beste errealitate batetik asmatutako pieza haietatik deskonektatuta sentitzen hasi zen Elena. Lehen hilabete nahasi haien tentsio geldiarazlea fruitua ematen eta inspirazio bihurtzen joan zen pixkanaka. Emily Dickinsonen poesia erromantikoa babesleku eta tranpolin izan zen, eta Elena kantu berriak idazten hasi zen. Gyan and Terry Riley musikagileekin izandako elkarrizketek eta Xabier Erkiziarekin Eitb-ko Altsasu telesailean izandako lankidetzak Elenaren sormena berpiztu zuten. Erkiziak eta Setienek telesaileko kolaborazioa luzatu zuten, eta bakoitzak bere estudiotik jarraitu zuen telelanean, Unfamiliar Minds ekoizteko. Unfamiliar Minds diskoari izenburua ematen dion track-eko apaingarririk gabeko gitarra soken dorre gorakorrek eta uhin arrotzek irensten dute pixkanaka, eta ikuspegi berri batetik begiratzen dio Elenak munduari kantu horretan, bere letrarekin: “La recreación no será nuestro credo / Seremos los principiantes / De un idioma futurista que todo el mundo sepa hablar”. Situationen piano tematu batetik dator elektronika, galeraren oda suntsitzaile batetik. I Dwell In Possibility eta In This Short Life kantuetan, hedapen ozeanikoa eta organo aberatsak jaurtitzen dizkio Elenak Emily Dickinsonen poesiari, eta zentzu berria hartzen du diskoaren esparruan. Elena Setienen abestien izaera kamaleonikoak erresuma gogoetatsu bihurtzen ditu ahalegin handirik egin gabe. Elenaren musikak bizitzaren ahuleziak eta iragankortasuna argitzen ditu, modu guztiz orekatuan. Jauregi-gida bat da Unfamiliar Minds, saiakeraren eta gorespenaren inguruan, atsedenik gabeko gogoetaren eta itxaropenaren inguruan, etorkizunak ekarriko diguna argitzeko.
JP BIMENI & THE BLACK BELTS
Give Me Hope bigarren albumean, baikortasuna aldarrikatzen du Burundin jaiotako soul kantariak, hala eta guztiz ere. Bimenik, Burunditik ihes egin eta Erresuma Batuan finkatu aurretik heriotzari iskin egin zion errefuxiatuak, anbizioaren, komunitatearen eta maitasunaren inguruko hausnarketa egiten du, Otis Redingen eraginpean. Give Me Hope Motownen soinu klasikoaren eta soularen, psikodeliaren eta afrofunkaren artean mugitzen da, Staxen inspiratuta. Martin Luther King Jr. eta James Sternen eragina (izen bereko funk kantu indartsu bat eskaintzen dio) presente dago diskoan, baita Lee Scratch Perry bezalako beste sortzaile batzuen jakinduria ere. Abestiek sentimendu sakonak zabaltzen dituzte, gure garaiaren kontzientzia eta zaurgarritasuna, baina eguzkitsuak ere badira eta pop espirituari eusten diote. “Artista gisa egiten ari naizen bidaiatik begiratzen saiatu naiz: zer gainditu dudan, zer dagoen aurretik eta non nagoen orain. Garbiketa handia egin behar dudala sentitzen dut”, dio Bimenik. “Prozesu emozionala da. Zure estatus indibiduala alda daiteke, baina igarotzen dituzun etapa asko identifika ditzakezu eta barnetik nola aurre egiten diezun uler dezakezu”. Burundiko errege-familiaren ondorengo, 15 urte zituela egin zuen ihes Bimendik bere herrialdetik, 1993ko gerra zibilean eta genozidioan. Bere biziaren aurkako hainbat atentaturen ondoren, medikuek ospitalean pozoitzea barne, errefuxiatu estatusa lortu zuen eta Galesera ihes egin zuen. Nazio Batuen beka batekin Galesko Trinity Collegera (gatazketatik ihes egin duten haurrentzako eskola) iritsi eta gutxira, diskoak erostera joan zen Bimeni bere urtebetetzean. Ray Charles, Bob Marley, Marvin Gaye eta bere idoloa zen Otis Reddingen musikak harrapatu zuen berehala. “Musika da nire ihesbide handiena. Nire lehen albumarekin, Free Me lanarekin, nahi nuena egin nuen azkenean, eta musika nire askatasuna zela sentitu nuen”, dio, eta bere aldarteak Give Me Hope grabatzen ari zela eboluzionatu zuela gaineratu du. “Espero baino plataforma handiagoa duzula konturatzen zara, beraz, galderak egin behar dizkiozu zeure buruari: Zer adierazi nahi dut? Nor naiz?”. JP Bimeni erresiliente eta kontziente agertzen da, espiritualtasun eta oinaze sakon bat uxatuz itxaropena eskatzeko. Zulo eta esperientzia mingarriz betetako bizi-bidaia izan arren, Bimeniren ustea da maitasuna dela gure etorkizun kolektiboa, eta sendo mantentzen da horretan. Bere lehen albuma, kritikak goraipatutakoa, ospakizun alaia eta superfunka izan zen; Give Me Hope, berriz, batasunaren eta komunitate global zentzuaren beharraren inguruko hausnarketa sakonagoa da. Otis Redding bezala, babesgabetasunaren eta estasiaren maisua da Bimeni. Give Me Hope 1969ko Eddie Holmanen Four Walls abestiaren bertsio batekin hasten da, eta behin ziurtzat jo zuen maitasun bat galdu izanaz damutzen da Bimeni. Pop-soul doinua duen Not In My Name protesta abestian, gure komunitate-existentziaren elkarrekikotasuna sustatzen du Bimenik. Lagun hurkoarenganako maitasunaren metafora gisa erabiltzen ditu albumeko baladak, gospel ukituekin eta Sam Cookeren gozotasunarekin, Find That Love eta When Everything Is Wrong abestietan. Give Me Hopek ere gai pertsonal konplexuak jorratzen ditu, eta Guilty and Blessed bere trauma eta gerrako historia pertsonalarekin bustitzen du Bimenik. Ehunka mila pertsona hil ziren Burundiko 1994ko genozidioan, Bimeniren lagunak barne. Kantariari tiro egin zioten, eta azken igurtzia ere eman zioten; medikuek pozoitu egin zuten, eta, hala ere, bizirik irautea lortu zuen Bimenik, musikarekiko grina garatzen zuen bitartean aurrera eginez. Hala ere, bere arrakastak gorabehera, bizirik dagoenaren erru-sentimenduaren oinazea sentitzen du Bimenik askotan. “Segur aski ezagutzen ditut nik baino gehiago merezi duten pertsonak, baina ez zuten aukera hori izan”, dio Bimenik. “Bedeinkatuta sentitzen naiz bizirik atera eta aurrera jarraitzeagatik. Baina batzuetan errudun sentitzen naiz. Musika honek autoaurkikuntzara eta sendaketara egiten dudan bidaia emozionalean sakontzen du”. Albumari izenburua ematen dion abestiak eta Mathematicsek tonua altxatzen dute metal eta baxu lerro indartsuekin, Sharon Jones eta The Dap-Kings zein Fela Kuti gogora ekarriz. Bimenik bere heroiak omentzen ditu James Stern kantuan, talde neonazi estatubatuar bat suntsitu zuen aktibista beltzari buruzko puntu psikodelikoa duen kantuan. Precious Girlen metalen flowa oso dantzagarria den zenbaki batean sartzen da gero, Bimeniren ahots sakontasun sinestezinak animatuta. Give Me Hope talde-lan bikain baten emaitza da. The Black Belts-ek ere hartzen du parte Give Me Hopen barietate anitz horietan, beste genero asko islatzen dituen soul albumean. Los Cinturones Negros-ekoek disko osoan dute dirdira, baina Ghost City lanean aire zinematografikoko tresna batekin arnasa hartzeko tartea ematen diete. Give Me Hoperen sorrera konplexua izan zen, traumatik hasi eta pandemiaren garaiko ziurgabetasuneraino. “Jendea etxean giltzapetuta dago, eta gerra finantzarioa da, bizirauteko. Itzal bat dago, ez dakigulako zer etorriko den”, Bimenik gogoratzen du bere ibilbide musikala kasualitatea zela pentsatzen hasi zela, “baina konturatu nintzen beste guztien egoera berean nagoela. Esperantza ematen didanari buruz hausnartzea zen disko honetarako sentimendu egokia”.
Ele
Elena Iturrieta azken urteotan sortu den ahotsik karismatikoenetako bat da. Bere ahots ikusgarriarekin eta pianoarekin lagunduta edo ikuskizun berezietan musikari eta Gospel abesbatza ikusgarri batek babestuta, entzuleak emozio handiko amets musikal batean biltzen dituen giroa sortzen du bere emanaldi guztietan. *Elek hainbat multzo daramatza zuzenean. Pianoa eta ahotsa, bandarekin, edo Gospel korua barne hartzen duen multzo osoa Azken urte hauetan, ikusle eta abesti gehiago eta gehiago batzen joan dira Eleren zuzenekoak. 2020an, Inverfest Jaialdian (Circo Price) lortutako arrakasta izugarria baino egun batzuk lehenago, I follow rivers bertsio zoragarri hau iritsi zen. Gai hori bere jarraitzaileekin partekatu nahi zuen, aurrean zuten gau handiaren aperitibo gisa. Abesti hau eta bere lan entzutetsuetako beste kantu mitiko batzuk, hala nola Summer Rain, Last time edo What Night hides, biraren amaierako gau berezi horietan bildutako entzuleen bihotzetan sartu ziren. Tournée luze baten amaieran etorri zen What Night Hides (Londreseko Abbey Roadeko 2. estudio mitikoan grabatutako diskoa, Pablo Cebriánek ekoiztuta, berriz ere). 2018az geroztik, Euskal Herriko, Andaluziako, Galiziako, Kantabriako, Aragoiko, eta Valentziako Erkideko hirietan barrena egindako bira luze bateko kontzertuetara eraman zituen ibilbideak. Eskualde eta hiri bakoitzean, liluratuta uzten dute jendea Elek eta bere taldeak, bai eta berriak ere. Biran grabatutako Let’s share kantua izan zen Elenak bere jarraitzaile eta lagunei eskaini zien oparia. Bere jarraitzaileekin partekatzen duen konplizitate horren xehetasun bat.
Kruder & Dorfmeister
1993tik, elezaharra elikatzen ari dira Kruder & Dorfmeister. Dantzarako musikaren hizkuntza unibertsal baten bila, historiara elektronika downtempoaren errege eztabaidaezin gisa pasaraziko zituen erritmoa aurkitu zuen duo austriar honek. Peter Kruderrek eta Richard Dorfmeisterrek mundu osoko belarriak gozatu zituzten nahasketa gorenekin, eta komunitate elektronikoaren izen errespetatuenetako bat bihurtu zituzten. Horren erakusgarri dira DJ Kicks eta K&D LP saioak, garai guztietako downtempo konpilazio goraipatuenetako bi. Beren zuzenekoek paisaia epikoak, melodia leunak, downbeat soinuak eta hip hop, dub eta olatu berriaren elementuak dituzte. Lagun iezaguzu, ekainean, bidaia errepikaezin batean; ikus-entzunezko ikuskizun berria ikusteko aukera paregabea da, musika zure zentzumen bakoitzaren bidez sentitzeko tekh show bat. Egunero edukitzen ez dugun pribilegioa.
Iván Ferreiro
2021ean bere biografia bere erara kontatzen duen Cuentos y Canciones ikus-entzunezko ikuskizunarekin izandako arrakastaren ondoren, 2022an berriro igoko da Ivan Ferreiro agertokira, bere ohiko bandarekin batera. “Gehiago abesteko eta gutxiago hitz egiteko gogoa dut”, dio Ferreirok Canciones 2022 ikuskizunari buruz. Ikuskizun berezi eta hutsezina da, eta, bakarkako 7 diskoetako abesti adierazgarrienez gain, Piratasen garaiko ereserki batzuk entzungo dira bertan. Ivanek ohiko taldea izango du lagun: Ricky Falkner (Love of lesbian, EgonSoda), Xabi Molero, Pablo Novoa (Golpes Bajos, La Banda de Leit Motiv), Emilio Saiz, Marta Toro eta Amaro Ferreiro.
Tanxugueiras
Galiziako musika tradizionalaren er(R)eboluzioa. Sabela Maneiro, Aida Tarrío eta Olaia Maneiro dira Tanxugueiras, hamarkada berri baterako hiru cantareira. Beraiek bakarrik dira gai milaka urteko tradizioko soinuak berrinterpretatzeko, trapetik edo elektronikatik gertuago dauden hiri-erritmoekin fusionatuta. Haren energia, ahalduntzea, sendotasuna eta ahots-birtuosismoa dira trad izeneko beren estilo berritzailearen adierazle nagusiak. Galiziako musika tradizionala bizirik mantentzearen alde lan egin duten emakumeek, pandeireteirek, utzitako ondarea jasotzen du hirukoteak, musika hori berrikusi eta munduari berriz ere modernitate leherketa batean jaurtitzeko, estilo epikoarekin eta dagoeneko hainbat herrialdetako agertokietan arrakasta eman dien antzinako indarrarekin. Arrakasta handiak izan dituzte, Midas, Figa, Averno (Raydenekin lankidetzan) edo Terra (11.000.000 baino entzunaldi gehiago izan dituen urtarrilaren amaieran plataforma digitaletan), besteak beste. Azken abesti hori izan zen publikoaren gustukoena Benidorm Fest jaialdian, eta Rigoberta Bandini, Chanel, Varry Brava edo Javiera Mena bezalako artistekin lehiatu ziren Eurovisionera joateko. Dena izango da 2022an kaleratuko duten disko berriaren parte, eta show indartsu bat aurkeztuko dute. Bertan, taldeak sortutako sonoritate berria erakutsiko da, Manresan, Castellonen edo Porton eta Setubalen (Portugal) zuzenean erakutsi dutena.Nazioartekotutako herri baten soinua dira.Kultura tradizionala dira dantza-pistan. Mundu guztiak dira batean. Izan ere, Tanxugueirasen iritziz,“non hai fronteiras”.
The Excitements
The Excitements, gure herrialdeko rythm and blues eta soul estiloko erreferentziazko talde katalana, estudioko laugarren diskoarekin itzuliko da, “Keepin’ on” diskoarekin, hain zuzen (Satellite K, 2021). Diskoak 14 kantu ditu, etxearen marka diren old school soul eta rythm and blues doinuekin bat egiten duten doinu klasikoz eta gai sozialei nahiz pertsonen arteko harremanei buruz hitz egiten diguten letrekin osatutakoak. Somalian jaiotako Kissia San abeslari frantziarraren etorrera da The Excitements taldea eszenatokietara itzultzeko erakargarri nagusia. Haren ahotsaren integrazioak espektroa zabaltzeko aukera eman die, urte hauetan guztietan bereizgarri izan duten indarra galdu gabe. Frantziako blues eta soul eszenaren barruan proiektu askoren buru izatetik dator Kissia. Hannah Williams and The Affirmations taldeko (talde britainiar horrekin batera egin zuten azken bira) kide James Grahamek konposizio-prozesuan lagundu izanak musika egitura berrietara ireki ditu, eta Daptone Recordseko buru Neil Sugarmanen eta Marc Tenaren ekoizpenak aparteko sendotasuna eman dio taldearen soinuari. Musika jatorra baina zirraragarria, leuna baina indartsua, klasikoa baina freskoa, horrelakoxeak dira The Excitements. Aurrerapen gisa, bere lehen single ofiziala argitaratu du taldeak: We Carry a New World in Our Hearts (Satellite K, 2021). 2009an sortu zen Bartzelonan, eta The Excitements taldearen soinu-ekaitzak 300 kontzertu baino gehiago eman ditu atzerrian. Kontzertu horietan, lilura sortu du dozenaka herrialdetako eta 3 kontinentetako entzuleen aurrean, bere Soul eta Rhythm & Blues koktel paregabearekin. Joan den mendeko musika afroamerikar onenaren eragina du, Etta Jamesena eta Ike & Tina Turnerrena, lehenengo James Brown harenaz edo Sugar Pie de Santorenaz gain. Beren ibilbidean zehar, The Jacksons, Lenny Kravitz, Elton John, Sting edo Iggy and the Stooges bezalako artistekin partekatu dute agertokia, batzuk aipatzearren, eta 2014an katalanaz besteko disko onenaren Enderrock saria jaso zuten, Sometimes too much is not enough bigarren lanarengatik, bai eta ARC Elkarteak emandako Kataluniako areto-bira onenaren saria ere.
Glassio
Indie dancearen eta dream poparen arteko proiektua da Glassio, Sam R. abeslari, konpositore eta ekoizle irlandar-iraniarrarena. Elektronika, new wave eta pop elementuak nahasten ditu, The Beach Boys bezalako talde mitikoen eta Air edo Massive Attack bezalako taldeak gogorarazten dituzten ekoizpen testuren estiloarekin. Glassiok Try Much Harder-ekin debutatu zuen, eta Spotifyren zerrenda biral globalak hautsi zituen 2016. urtearen hasieran, 2018. urtera arte. Urte hartan, SXSWn parte hartu zuen, eta, liluratu egin zuen publikoa. Hala, jaialdiko ekitaldi onenetakotzat jo zuen Ladygunn musika aldizkariak. Age of Experience ere aurkeztu zuen urte hartan, plataforma guztietan 5 milioi streametik gora dituen LPa. For The Very Last Time lehen albuma 2020an aurkeztu zuen, eta berehala piztu zuen Consequence of Soundy Fader bezalako argitalpenen arreta. Nobody Stayed for the DJ eta A Million Doubts single nagusiak Hype Machineko 1. zenbakira iritsi ziren. Are gehiago, “artelan orbangabea” izendatu zuen This Song Is Sicklak. 2022an See You Shine bigarren diskoa kaleratuko du, pandemiak eragindako minaren eta galeraren aurrean erresilientzia gaiak jorratzen dituen 14 abestiz osatutako albuma, bere aita zenari eskainitakoa.Albumaren soinuak Glassioren frantziar eta britainiar musika elektronikoarekiko pasioa eta Jackson Browne edo Wilcoren antzeko kantautore-tropoak uztartzen ditu.
Los Mejillones Tigre
Batzuek diote izenak egiten duela pertsona (edo gauza). Los Mejillones Tigreren kasuan, ezin egokiagoa da hipotesi hori: Galiziako plater homonimoa ezagutzen ez duen edonork pentsa lezake hibrido ezinezkoa dela, perbertsio interespezifikoa. Era berean, Los Mejillones Tigreren zuzeneko bat ikusi ez duenak pentsa dezake ez dela oso edabe kontsistentea set berean cumbia, garagea, boogalooa eta psikodelia nahastea; baina jaendarrek masa uniforme eta zaporetsua lortzen dute nahasketa horretatik, sarkasmo sotilez eta ganberrismo pittin batekin, banda berdingabea ez ezik hau beharrezkoa ere bihurtuta. Lehen LPa, Tropical y Salvaje, 2020ko urtarrilaren amaieran atera zuten, eta kritika onak izan zituen prentsan (Jenesaispop, Mondosonoro edo Ruta66), baina urte zail horrek eragotzi egin zuen nazioko eszenatokietan agertzeko aukera. 2021ean Carlos Diazen estudioan sartu ziren, bi single grabatzeko: Ayahuasca eta El Gato Negro; cumbiaren eta psikodeliaren bi erakusgarri horiekin, bere eremua markatu du Los Mejillones Tigre taldeak. Datorren otsailean, taldea Granadako estudiora itzuliko da taldea, bere bigarren LPa osatuko duten eta urteko lehen hilabeteetan dastatu ahal izango ditugun kantuei forma emateko. Eszenatokietako piztia horren hazkundea eta garapena betikotzen dituen erritmo eta arima arrasto berria.
Omago
Omago 2018. urtearen erdi aldera sortu zuten Aitziber Omagogeaskoak (ahots nagusia eta gitarra akustikoa), Iñigo Larrazabalek (gitarra elektrikoa) eta Oier Aldekoak (baxua eta teklatua). Uribe Kostakoak eta Bilbokoak dira, musikalki hainbat taldetakoak, nahiz eta aurretik The Great Barrier bezalako proiektuetan kointziditu duten. Bere proiektu berria pop-rockaren eta folkaren artean kulunkatzen da, eta beren galbahea pasatu diete eragin horiei, “Omago soinua” sortu arte.Talde gisa, 2019ko maiatzean eman zuten lehen zuzenekoa, BBK Soinu Berriak lehiaketako sailkapen-fasean. Saria: izen bereko EPa grabatzea El Tigre de Deusto estudioetan, eta 2019ko BIME Live edizioan jotzea.
